اومدم فقط یک خبر بدم. این وبلاگ به یان آدرس منتقل شده و دیگه به روز نمیشه:

وادی

استقلال یه بار دیگه با قلعه نویی قهرمان شد و ثابت کرد چیزی از پیروزی کم نداره. جشن قهرمانیش هم واقعا بهتر از پیروزی بود. نشون داد زیبایی جشن قهرمانی به جلف بازی و حرکات آکروباتیک! نیست. یه سرمربی با ابهت هم می تونه یه تیم رو قهرمان کنه و یه کاپیتان می تونه خداحافظیشو این طور تموم کنه:هیچ وقت منو روی نیمکت تیمی مقابل استقلال نخواهید دید.

زنده باد استقلال!

امروز 15 ساله شدم و تموم اون چه رو که قبلا نوشته بودم آرشیو کردم. به هر حال یک تولد دوباره دارم پس وبلاگم هم باید یک جورایی نو بشه.

من آرشیو کردم. هرچی رو که قبلا نوشته بودم. گذشته مو.

آره.

 ولی مسلما وجود اونها مهم تر از تازگی وبلاگم بود.

 من فقط به عادت تمام انسان های روی زمین گذشته مو برای چندمین بار دور ریختم و آینده ای رو شروع کردم که دور ریخته خواهد شد.